Comida chinesa é unha obra para dous actores e, sen embargo, ten un ritmo trepidante. É heredeira, culturalmente, do cinema. As súas personaxes están nas cabezas de todos os espectadores. A información que se nos dá resulta recoñecible.
Aínda hoxe, os psiquiatras non son quen de explicar que pasa pola mente dun asasino en serie. Moi poucos admiten a súa culpabilidade ou teñen sentimento de culpa polos seus actos. Case nengún se arrepinte e a moi poucos se les encontra unha motivación concreta que os leve a cometer os seus crimes.
Comida chinesa afonda no universo dos psicópatas, mais non propón un mundo de bós e malos. Non introduce nengún maniqueismo. Todos son xulgados. A vítima e o criminal aparecen diante dos nosos ollos en pé de igualdade. O autor fuxe, conscientemente, dos favoritismos. E é precisamente este enfoque o que fai novedoso o texto.
Na súa liña de facer propostas diferentes,
Teatro de Adro, sorprendenos agora cunha obra descarnada, realista, provocadora na que os seus protagonistas vivirán un tempo definitivo da súa existencia nun espazo obsesivo e onde a cama será o lugar polo que xire unha grande parte da acción.
A construcción dunha banda sonora que nos evoque determinadas atmosferas do imaxinario colectivo, xunto coa presenza da imaxe gravada a través dun video que nos aporte novos prismas argumentais serán dúas das características que desde a dirección definirán a nosa aposta.
|
